| Thartri 的个人资料Welcome !!! To the Fukin...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
8月23日 คุณคือใคร !! มันคงไม่แปลกเท่าไหร่ ที่เราจะได้ยินคำถามว่า "คุณคือใคร" จากคนที่เราเพิ่งรู้จัก หรือคนที่ยังไม่คุ้นเคย แต่ถ้าหากคำถามว่า "คุณคือใคร" เป็นคำถามที่ออกมาจาก คนที่เรารักกัน คุณจะทำอย่างไร
เรื่องมันก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ คือ วันนี้ได้มีโอกาศ ดูหนังเกาหลีเรื่องหนึ่ง เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรักแบบเกาหลี ๆ ที่หลายคนจะมองให้มันน้ำเน่ามันก็เน่าซะเหลือเกิน บางคนจะอินกับหนัง มันก็อินกันจังเลย ก็แล้วแต่คนจะมองก็แล้วกันนะครับ แต่ว่าหนังเรื่องนี้ก็เป็นหนังสไตล์เกาหลีอีกเรื่องที่น่าสนใจ หนังได้จับเอาประเด็น การเป็นคนที่ถูกลืม มาเป็นพล๊อตสำคัญ
เนื้อเรื่องคราว ๆ ของหนัง ก็เกี่ยวกับคนสองคน ได้มาเจอกันเพราะว่าความขี้ลืมของอีกฝ่าย และสร้างความสัมพันธ์กันไปเรื่อยๆ พอกลางเรื่อง หนังก็เริ่มทำให้ต่อมน้ำตาของเราๆ ทำงานโดย ปล่อยทีเด็ดของเรื่องออกมาว่า นางเอกจะต้องเป็นโรคความจำเสื่อม อัลไซเมอร์ (ตอนนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า โรคนี่มันมีทางรักษาหรือยัง ถ้ายังไม่มีก็ขอให้หาวิธีการรักษาให้ได้เร็วแล้วกันนะครับ อินกับหนังมากไปปะเนี่ย) แล้วก็ต้องลืมทุกสิ่งทุกอย่าง หนังทำได้ดีในหลาย ๆ ฉาก ตั้งแต่ตอนที่คู่เอก สร้างสมความรักมาด้วยกัน ความน่ารักต่างๆ ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างดี ตามคารม ของหนังเกาหลี และก็น่าจะเรียกน้ำตาคนดูได้เยอะพอสมควร
นั่นก็เป็นเรื่องของหนัง กลับมาย้อนดูตัวเราเองบ้างดีกว่า ผมก็แต่อยากจะถามว่า ถ้าเราเป็นพระเอก ในหนังเรื่องนี้ เอาง่าย ๆ ก็คือ ถ้ามีวันหนึ่ง คนที่เรารักมาก ๆ ต้องมาเป็น โรคอัลไซเมอร์นี้ เราจะทำยังไง เราจะทำอย่างไรเมื่อได้ยินคำถามว่า "คุณเป็นใคร" จากปากของคนที่เรารักที่สุด อันนี้เป็นคำถามที่อยากรู้ความรู้สึกอะนะครับ ไม่ต้องซีเรียสคนที่เข้ามาอ่านก็มาบอกความรู้สึกกันบ้างก็ดี แต่ถ้าหากว่าถามตัวผมเอง เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ผมเองก็ไม่สันทัดมากนัก เพราะว่าตั้งแต่เกิดมา จนเดี๋ยวนี้ยังไม่เคยมีแฟนเป็นผู้เป็นคนเลยซํกกะคนเดียว เรื่องนี้ก็เลยต้องยกยอดไว้ก่อน แต่ถ้าอยากให้ตอบ ก็ขอตอบในแนวของ ถ้าผมถูกคนที่ผมรักมาก ๆ ลืม ผมจะรู้สึกอย่างไร น่าจะเข้ากับชีวิตแบบผมมากกว่า
คำตอบมันก็มีอยู่ว่า ถ้าผมถูกแม่ผมลืม ความรู้สึกแว๊บ แรกที่เกิดขึ้นมา คงไม่มีใครสามารถบรรยายได้ แต่หลังจากนั้น ก็คงจะเป็นความรู้สึกผิด ต่างๆ นานา ตามประสาคนเลว ๆ อย่างผม ที่ได้เคยทำอะไร ต่อมิอะไรให้พ่อ แม่ หรือคนที่เรารักได้เคยเสียใจในครั้งอดีต คิดอีกแง่อาจจะเป็นการดีด้วยซ้ำไปที่ท่านเหล่านั้นลืม แต่ว่าในความเป็นคนมันคิดแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ เราต้องรู้สึกผิด อยุ่แล้ว ที่เราเคยทำให้ท่านเสียใจ และจะไม่ทำให้ท่านเสียใจอีก แต่ว่าเรามาคิดได้ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้วหล่ะครับ ท่านจำเราไม่ได้แล้ว มันก็เหมือนกับท่านตายไปแล้วนั่นแหล่ะ คนเรานี่ก็ไม่รู้ทำไมนะ ต้องเห็นโลงก่อนถึงจะร้องไห้ มันก็เป็นความจริงที่อยู่คู่คนไทยมานานแล้ว หรือว่า จะมีใครเถียง ผมว่ามันต้องมีแหล่ะครับซักคน หลือซักหลายๆ คนที่เคยทำให้แม่ ต้องร้องไห้เหมือนผม ตอนนี้ผมคิดได้แล้วว่าผมทำให้แม่เสียใจ แต่ว่าผมก็ยังไม่เลิกที่จะทำ แต่ว่าไม่ใช่ว่าไม่พยายามนะ มันก็พยายามแต่ว่าจะทำได้หรือเปล่านั้นมันก็ต้องดูกันไป (แต่ใครจะไม่อยากทำได้ฟะ) นั่นแหล่ะคือความรู้สึกที่จะเกิดกับผม แต่ว่าถ้าเป็นแนวความรัก ระหว่างแฟนอันนี้ต้องขอแรงคนที่เข้ามาอ่านนะครับ 5555
ป.ล.ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกที่ผมยกเรื่องแม่ขึ้นมาเขียน แต่ว่าตอนนี้คิดได้แล้วก็เลยมาเขียนเพิ่มเติมหน่อย เห็นว่าเดือนนนี้เป็นเดือนของวันแม่ ก็อยากจะให้ทุกคน เริ่มทำดีกับคุณแม่ของเราอย่างจริงจังซักทีนะครับ ผมเองก็จะพยายามเหมือนกันครับ |
|
|
